Ks. prałat Andrzej Puzon
Hrubieszów
„Ojczyznę ukochał bardziej
Niż własne życie”
Święto 2 Pułku Rozpoznawczego
W Hrubieszowie
Papież Benedykt XVI w encyklice „Deus Caritas est”, pisze „Kto chce dawać miłość, musi ją otrzymać w darze. Oczywiście, człowiek może – jak mówi nam Chrystus – stać się źródłem, z którego wypływają rzeki żywej wody. Lecz, aby stać się takim źródłem, sam musi pić wciąż na nowo z tego pierwszego, oryginalnego źródła, którym jest Jezus Chrystus, z którego przebitego serca wypływa miłość samego Boga”. (DCE nr7)
18 czerwca 2 Pułk Rozpoznawczy im. Mjr Dobrzańskiego Hubala w Hrubieszowie obchodził swoje święto patronalne. Na godz. 10.00 w Kościele cywilno-wojskowym p.w. MBN Pomocy wstawiło się wojsko z Kompania Honorową, pracownikami cywilnymi wojska, z kadrą oficerską na czele z dowódcą Jednostki Wojskowej płk Piotrem Bienkiem. Przybyli również: burmistrz miasta, wójtowie sąsiednich gmin, przedstawiciele Służb mundurowych; policji, straży granicznej, dyrektor więzienia, służba miejska, straż pożarna. Były dyrekcje szkół średnich, gimnazjum, szkoły podstawowej z pocztami sztandarowymi oraz zaproszeni goście z różnych rodzajów wojska. Uroczystość zaszczycili Dowódca Wojsk Lądowych gen armii Zbigniew Głowieńko, gen bryg. pilot prof. dr hab. inż. Jerzy Lewitowicz – pochodzący z Hrubieszowa a pracujący w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych.
Mszę św. z ceremoniałem wojskowym odprawił Ks. prałat Andrzej Puzon, który wygłosił okolicznościowe kazanie. Powiedział miedzy innymi; obchodzimy Święto Pułku po beatyfikacji Jana Pawła II, z którym spotykaliśmy się w różnych miejscach na pielgrzymkach. Papież bardzo cenił sobie spotkanie z wojskiem. To on po spotkaniu z żołnierzami w Zegrzu Pomorskim nazwał rezurekcyjnym odkrywaniu rozmodlone i rozśpiewane wojsko.
Ojciec Jana Pawła II był przecież oficerem wojska polskiego. To was drodzy żołnierze zobowiązuję, abyście etos polskiego oficera prawidłowo rozwijali i zachowywali. On uczył nas wierności według hasła Bóg+Honor+Ojczyzna. Takie świadectwo miłości i wiary złożył mjr Dobrzański „Hubal” który w 2 Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie był rotmistrzem. Był wnukiem powstańca z 1863r. W 1912r. młody Dobrzański przyłączył się do Drużyn Strzeleckich, a po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Legionów Polskich. Wyróżniał się odwagą. Brał udział w bitwie pod Starczonami oraz pod Raczną. Po odzyskaniu prze Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył także w wojnie polsko-ukraińskiej w 1918r. i dowodził plutonem kawalerii podczas walk o Lwów. W latach 1919-21 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę na polu walki został odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznym i Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Po wojnie pozostał w wojsku. Był świetnym sportowcem w jeździectwie, zdobywając 22 złote, 3 srebrne, i 4 brązowe medale. Druga wojna światowa to kolejne trudne dzieje dla mjr Dobrzańskiego Hubala. Walczył o Grodno a 110 Pułk Ułanów do którego należał Hubal podjął marsz w kierunku broniącej się Warszawy. Nie posłuchał przełożonych o rozwiązaniu oddziału. Około 180 żołnierzy pod dowództwem majora podjęło decyzję dalszego udziału w walkach. Po kapitulacji Warszawy 27-IX stanął wybór ewakuacji do Francji, rozwiązanie lub kontynuacja walki. Topniały szeregi jego oddziału około 78 żołnierzy przez Kielecczyznę chciało udać się do Francji. 2-X-1939r. Hubalczycy odnieśli pierwsze zwycięstwo nad Niemcami. Było wiele zwycięstw i porażek. Dla zlikwidowania zagrożenia ze strony Szalonego Majora, Niemcy sformowali liczącą 1000 żołnierzy grupę antypartyzantów złożoną z formacji SS Wehrmachtu i jednostki czołgów. 30-IV-1940r. poczet Majora został zaskoczony przez oddział, 372 dywizji Wermachtu w okolicach Anielina pod Opocznem. W gwałtownej walce zginął Hubal z bronią w ręku. Niemcy zmasakrowali jego ciało i wystawili na widok publiczny a później ciało spalili i zakopali prochy w nieznanym do dziś miejscu. Pośmiertnie awansowano go do stopnia pułkownika. Przeszedł do historii czynu zbrojnego w czasie II wojny światowej na terenie Polski. To wspaniała i godna najgłębszego szacunku i podziwu postać wielkiego sportowca, żołnierza, patrioty. Zostawił wspaniały wzór wojskowego jak można służyć Bogu i Ojczyźnie w Honorze żołnierza polskiego.
Piękną oprawę Mszy św. zapewnił zespół „Lechici” pod kierunkiem Leszka Opały. Na zakończenie Mszy św. dowódca 2 Pułku Rozpoznawczego płk Piotr Bieniek zaprosił wszystkich na godz. 15.30 gdzie w centrum miasta obok HDK-u odbyła się uroczysta odprawa z udziałem dowódcy Wojsk Lądowych gen Zbigniewem Głoweńko, który wygłosił okolicznościowe słowo. Były awanse, odznaczenia, nagrody. Odbyła się uroczysta defilada pokazująca najnowocześniejszy sprzęt jaki jest w posiadaniu wojska. Nasi żołnierze są bardzo wysoko oceniani za postawę w Iraku i Afganistanie w czasie służby stabilizacyjnej oraz za profesjonalizm w rozpoznaniu. Był koncert Orkiestry Wojskowej z Dęblina a także bal militarny. Oprócz bezpieczeństwa jakie zapewnia 2 Pułk Rozpoznawczy na ścianie wschodniej jest to największy zakład pracy w Hrubieszowie. Wystarczy zobaczyć ile ludzi idzie do pracy i jak zapełniają się parkingi. Bogu niech będą dzięki za uratowanie tej Jednostki Wojskowej. Wiele osobistych życzeń i podziękowań otrzymał Ks. prałat Andrzej Puzon za uratowanie wojska w Hrubieszowie wraz z żołnierzami 27 Dywizji Wołyńskiej AK i ówczesnymi władzami miasta.
Jan Dobraczyński napisał wiersz pt . Najeźdźcy.
„Płacz, ale nie odchodź.
Powołałem każdą z was
I każdego z was do cierpienia.
Na krzyżu moim jest dużo miejsca,
Męce mojej wiele jeszcze nie dostawa
Chodźcie.
Trzeba wam dać obumrzeć wszystkim,
Co nie jest mną.
Wiem, że się rwiecie.
Bo jest wasz żywot
Ale musicie także wiedzieć, że w was jest ziarno moje
i chcę byście temu ziarnu pozostali wierni.
Nieście mój krzyż.
Taki krzyż ku wolności nieśli żołnierze z Hrubieszowa.
Ojczyznę ukochali bardziej niż własne życie.